نامساعد بذر نمىافشاند بلكه قبلا با صبر و حوصله ، زمين را شخم زده و شوره‌زار را آماده مىكند ، سپس به بذرافشانى مشغول مىشود . نكته چرا على ( ع ) بعد از پيامبر قيام نكرد ؟ بسيارى سؤال مىكنند با اين كه « على » ( ع ) براى خلافت رسول خدا ( ص ) از همه شايسته‌تر بود و افزون بر اين پيامبر بارها بر جانشينى و خلافت او تأكيد فرمود ، چرا آن حضرت براى گرفتن اين حقّ مسلّم خويش كه در واقع حقّ امّت اسلامى بود به پا نخاست و قدرت‌نمايى نكرد ، بلكه سكوت فرمود و ميدان به دست ديگران افتاد ؟ پاسخ اين سؤال به وضوح در عبارات كوتاه و پر معناى اين خطبه آمده است ، و در واقع چند دليل براى عدم قيام خود ذكر فرموده است : نخست اين كه كسانى كه به او پيشنهاد قيام كرده‌اند مانند « ابو سفيان » به يقين حسن نيّت نداشته‌اند و يا - مانند عبّاس - تحت تأثير كسانى بودند كه حسن نيّت نداشتند ، و لذا امام آنان را در اين خطبه ، فتنه‌جو و برترىطلب خوانده است . ديگر اين كه حضرت به خوبى مىديد كه در مسير خود تقريبا تنهاست و جز يارانى اندك كسى را ندارد ، به همين دليل در بعضى از خطبه‌هاى نهج البلاغه نيز امام با صراحت مىگويد : « تنها ياوران من اهل بيت من بودند و من نخواستم آنها را به خطر بيفكنم » ! « 1 » از همهء اينها گذشته ، حكومت و زمامدارى مردم براى امام يك هدف نبود ، چرا كه او آن را آبى متعفّن و لقمه‌اى گلوگير مىداند ، بلكه وسيله‌اى براى احقاق

--> ( 1 ) به خطبهء 26 مراجعه شود .